Tien jaar geleden maakten we ons op voor de start van een nieuw millennium. Duizend jaar waren afgesloten en er stond ons een gloednieuwe periode van duizend jaar te wachten. In plaats van hoopvol naar het derde millennium uit te kijken, waren we angstig of de overgang wel goed zou verlopen. Zouden niet al onze computers ontregeld worden? Zouden daardoor geen kernversnellers en andere computergestuurde centrales volledig op tilt kunnen slaan? De stroom zou uitvallen, winkels niet langer bevoorraad, het totale maatschappelijk leven ontwricht. En zo de wisseling wel goed mocht gaan, wat stond er in de daarop volgende duizend jaar te gebeuren? 1 Januari 2000 brak aan en zie: er gebeurde niets. En ook in de tien jaar die sindsdien bijna verstreken zijn, gebeurden er niet noemenswaardig andere zaken dan voor de millenniumwisseling.
Binnenkort start een nieuw decennium. Tien jaar slechts staat voor de deur en je hoort er bijna niemand over. Terwijl juist een periode van tien jaar mensen een behapbare periode biedt om zaken te verwezenlijken: tien jaar valt te overzien, de meeste mensen zullen nog in leven zijn aan het eind van dit nieuw decennium. We kunnen de CO2 uitstoot verlagen, het aantal kernwapens verminderen, onze materialistische instelling ombuigen in een meer spiritualistische.
Als we die bange opwinding van tien jaar geleden nu eens ombuigen in een verwachtingsvolle houding ten opzichte van de komende tien jaar, zou er nog wel eens heel wat kunnen veranderen.