Als de regen druilt, de mensen zeuren en m’n gevoel meedoet, dan denk ik wel eens: wat doe ik hier in godsnaam! Wat doe ik in dit zompige moeras met grijze gehaktballen, zure oprispers en gelijkhebberige welweters. Ik ga weg! Maar ja, hoe weg, waarheen weg? Kinderen, banen, oude bloedverwanten; er zijn altijd redenen waarom weggaan nu niet handig is. Zoals het een echte Nederlander betaamt, heb ik dus een compromis met mezelf gesloten: ik ga weg, maar niet zo heel ver en ook niet zo heel lang. Spanje en dan een paar keer in het jaar een tijdje daarheen, dat is misschien wel voldoende om het in Nederland vol te blijven houden. Veranderen, maar zonder alle schepen achter met te verbranden. Kan dat? Helpt dat?

Mijn missie waarmee ik op pad ben gegaan, was: koop een huisje in Spanje, liefst met wat grond, op een rustige plek, dicht bij zee en niet te duur. Via internet was al snel duidelijk dat er niet zo heel veel streken meer zijn in Spanje waar je voor maximaal €50.000 nog een echt huis met een stukje grond kan kopen. Toch is het gelukt, en ik ben nu de trotste eigenaar van een wit huisje op een lap grond met olijfbomen en Johannesbroodbomen, 15 minuten van zee en zeer rustig gelegen. Goed, er zijn wat nadelen, het is niet aangesloten op nutsvoorzieningen en door de afgelegenheid is er al twee keer ingebroken, maar het is wel een geweldig tegenwicht tegen de steeds langer durende herfst in Nederland. Drie keer per jaar een paar weken in mijn finacaatje, totale rust, beetje boeren, beetje schrijven, en ik kan weer maanden tegen Nederlands gezeur en bemoeizucht.

De komende tijd zal ik af en toe wat over mijn Spaanse ‘het roer om’- ervaringen schrijven.