Langzaam schudt de eland zijn kop, dan laat hij een zangerig jeujeu-geluid horen en rent weg, in slow motion. Ik ben in Zweden en ben aan het terugschakelen. Ook letterlijk, want sodemieters, wat rijden ze hier sloom! Je mag al niet hard, en dan rijden ze ook nog langzamer dan mag. Die idioot voor me rijdt 85 in zijn Saab 95 turbo. En je mag hier 90! In Nederland zouden we nu toch allemaal minstens honderdtwintig rijden.

Ho, ho, rustig aan. We zijn in Zweden. Een land van ruimte, rust en, jawel, reinheid. De inwoners hebben nog tijd. Misschien vervelen ze zich zelfs wel eens.

Wanneer verveelde ik me voor het laatst? Dat is toch echt wel vijfentwintig  jaar geleden. Toen ik studeerde, sociologie in Groningen. De eerste vier jaar deed je daar niet zo veel. Ja, discussiëren over Marx en zijn collega’s met de toen nog linkse Pim Fortuyn. Daar deed ik niet aan mee en dus hield ik zeeën van tijd over.

Het schijnt erg gezond te zijn, je af en toe te vervelen. Zeker kinderen kunnen daar nog echt baat bij hebben. Ze worden creatiever en rustiger. Maar volwassenen zouden het ook weer eens moeten praktiseren.

Kijk eens hoe rustig jij kunt zijn: ga straks eens lekker zitten, geen computer, boek, blad of TV in de buurt. Geen MP-3 en geen telefoon. Gewoon zitten en niks doen. Dat wordt moeilijk hè? Durf je het wel te proberen? Denk je dat je dat kunt, tien minuten gewoon zitten en gedwongen niets doen?

In Zweden gaat dat vanzelf, je staat bij een groot meer en dat is het. Er is een meer voor je en een immens bos achter. Er zijn geen mensen, geen menselijke geluiden, geen menselijke geuren. Niets menselijks te zien zelfs. Alleen natuur, grootse natuur en daar worden je menselijke beslommeringen heel klein van. Al je gehaast, al je activiteiten, ze zijn allemaal heel erg onbelangrijk geworden. Als een mierenpoepje in de grote oceaan. En van dat besef word je heel rustig.

+