Zeseneenhalf jaar geleden: na elk sprintje van twintig meter bij een potje zaalvoetbal was ik compleet uitgeput en moest ik weer een paar minuten op adem komen. Na de wedstrijd nog even flink rochelen en hoesten en daarna stak ik meteen een sigaret op om het loskomende slijm in de longen weer 'vast te zetten'. En met een biertje erbij was het leed snel vergeten. Mijn grootste kwaliteit als voetballer is altijd al de derde helft geweest...

Ik ben inmiddels een dikke zes jaar gestopt met roken en mijn conditie is sindsdien zienderogen vooruitgegaan. Na het stoppen heb ik nog wel een jaar lang groene fluimen opgehoest na afloop van het hardlopen (mijn nieuwe sport), maar daarna leken mijn longen toch daadwerkelijk wat schoner te worden en voelde ik me ook veel energieker. Dit gevoel wordt nog eens bevestigd door een artikel in De Volkskrant van afgelopen zaterdag.

Een grootschalig epidemiologisch onderzoek van de Harvard School of Medical Health onder meer dan honderdduizend verpleegsters toont namelijk aan dat de schade aan hart en bloedvaten vijf jaar na het stoppen met roken grotendeels hersteld is. Ook de longen zijn in die periode al redelijk opgeschoond, maar het herstel hiervan - en van andere organen - duurt langer. Na zo'n 15 tot 20 jaar hebben ex-rokers weer evenveel kans op allerlei ziekten als niet-rokers en is het risico dus niet meer verhoogd. Als je bovendien minder lang (en veel) gerookt hebt en op jongere leeftijd gestopt bent dan is de rookschade minder groot en herstelt je lichaam zich nog wat sneller.

Tegenwoordig kan ik in plaats van twintig meter twintig kilometer rennen. De ene verslaving is voor de andere in de plaats gekomen. De derde helft na het sporten duurt nu echter minder lang dan vroeger. En dat is soms wel weer jammer...