Leefden we eerder bij de waan van de dag, momenteel leven we bij de waan van het moment. We horen of zien nieuwe informatie en passen ogenblikkelijk en zonder tijd voor reflectie te nemen, onze mening aan.

Neem nou die nieuwe griep.
In april kondigde het zich aan als een ernstige griep. In Mexico vielen in no time 193 doden. Nederland reageerde als eerste: minister Klink bestelde 34.000.000 vaccins.

In augustus had hier en daar een Nederlander de Mexicaanse griep. Het bleek een mild griepje. Klink werd uitgelachen om zijn aanpak. Bovendien zou het vaccin niet veilig zijn, zoals een groeiend aantal sites wist te melden. Je zou wel gek zijn om je daaraan bloot te stellen.

In oktober vielen de eerste Nederlandse slachtoffers aan de nieuwe griep. Zo maar, niet ernstig ziek van tevoren en toch dood aan die griep. Er waren ook een paar kinderen bij. De publieke opinie sloeg ogenblikkelijk om: we wilden wel ingeënt, onze kinderen voorop. Goeie kerel, die Klink, toch niet zo dom als hij eruit zag.

Op 9 november besloot de minister dat alle kinderen van 6 maand tot 5 jaar zullen worden ingeënt en wel vanaf 23 november. De ouders werden boos: moeten we nog 2 hele weken wachten op die prik? Wat een eikel, die Klink.

Stel, stel: er overlijdt binnenkort iemand na de vaccinatie. Bijwerking vaccin. Dan verandert het beeld op slag opnieuw. Vele ouders zullen hun kinderen dan niet laten inenten en de GGD campagne flopt. Klink wordt als ondeskundig bekeken: hoe kon hij zo’n gevaarlijk vaccin adviseren?

We worden heen en weer geslingerd door alle informatie die in en uit zijn verband tot ons komt en per minuut verandert. En blijkbaar is er niemand meer die zegt: hier moet ik eerst eens even rustig een week of wat over nadenken.