Het stadion brandt
Even spoken allerlei doemscenario's van stadionrampen door mijn hoofd. Er is heel veel rook in het stadion - en waar rook is is vuur. Tientallen wc-rollen die, ter verhoging van de feestvreugde, op het veld zijn gegooid zijn in de hens gestoken door een stelletje onnadenkende, sensatiebeluste randdebielen. En - zoals ik een minuut daarvoor nog tegen mijn schoonzus zei - een tribune kan ook gewoon branden. Wat prompt gebeurt: het vuur slaat over van de brandende wc-rollen op het veld, via de spandoeken aan de omheining, naar de plastic kuipstoeltjes op de tribune.
.jpg)
Waar rook is is vuur
Paniek volgt. Pure paniek. En niet het vuur of de rook zijn nu het gevaarlijkst, maar de op hol geslagen mensenmassa die een veilig heenkomen probeert te vinden. Iemand schreef het al in de vele commentaren na de wedstrijd: als de omheining rond het veld niet zo laag was geweest, maar slechts een metertje hoger, dan waren er zeker doden gevallen. Niet door het vuur, niet door de rook, maar simpelweg doodgedrukt door de vluchtende massa.
Want: de brandslangen weigerden dienst en de nooduitgangen gingen te laat open, maar dankzij de lage omheining en de ruime trappen van het moderne stadion is een ramp voorkomen. In het Oosterparkstadion waren waarschijnlijk wel doden gevallen.
Toch, wat me het meest is bijgebleven zijn niet de in paniek wegvluchtende mensen (die ik alleen van grote afstand kon zien, ik zit aan de andere kant van het stadion). Niet de idioten die nadat ze op het veld geklommen waren - net aan de dood ontsnapt - meteen naar de overkant rennen om de supporters van de tegenpartij te gaan uitdagen en provoceren. En zelfs niet de onnozele beleidsbepalers die nog anderhalf uur nodig hebben om te beseffen dat ze de wedstrijd maar beter kunnen afgelasten.
Het meest bijgebleven zijn me de huilende kinderen die op de arm van hun vaders naar buiten gedragen werden. De totale paniek in hun ogen gaf precies weer waarom op zo'n moment voetbal niet meer belangrijk is, en rivaliteit tussen supportersgroepen niet, en bestuurders die zichzelf vrijpleiten op persconferenties niet en verstoorde speelschema's en landskampioenschappen niet, en alle dingen die in de grote-mensen-wereld gelijk weer belangrijk zijn niet...
Stadion brandt
Het mooiste - of beter: het meest verbijsterend - vond ik dat er ergens een nooddeur was die toegang gaf van de normale tribune naar de Vip- of Bobo-ruimte. Als je voor die deur stond en op een noodknop oid duwde, dan duurde het nog een minuut voordat de deur openging, omdat de coordinator calamiteiten eerst via een camera moest checken of het wel echt nodig was die deur te openen. Ik zie het al voor me: sta je daar met honderden in paniek geraakte mensen een minuut te wachten totdat die deur opengaat, als ie opengaat... Stel je voor dat de desbetreffende coordinator er zelf niet uitkomt en er iemand ter second opinion bij wil halen. Of hij ziet zijn gehate buurman via de camera. Of hij heeft so wie so een pestdag... Degene die zoiets bedenkt is niet helemaal van deze wereld. Degenen die hiermee akkoord gingen trouwens ook niet...
Reageer op dit bericht